Choć mamy tu postaci schodzące z obrazów, podziemne tunele o zaburzonej geometrii, sporo nieskrępowanego seksu i miks buddyjskiej mistyki z amerykańską popkulturą, Śmierć Komandora jest w gruncie rzeczy opowieścią o przyjaźni i lojalności - a może nawet szerzej: o wielkiej potrzebie międzyludzkiej bliskości. To ryzykowny temat, lecz Murakami radzi sobie z nim po wirtuozersku, ponieważ jak mało który pisarz umie się posługiwać subtelnym niedopowiedzeniem. Najwartościowsze z obrazów, które maluje bohater Śmierci Komandora pozostają celowo niedokończone. Po części jest to, co warto podkreślić, hołd złożony przez Murakamiego japońskiej estetyce, jako że pustka, brak, nieobecność mają w tej tradycji niejednokrotnie większe znaczenie niż widoczna treść dzieł sztuki. Ale pisarzowi chodzi o coś jeszcze: o wiarygodną, głęboką opowieść o życiu, w którym - inaczej niż w literaturze - nie zawsze udaje się wyjaśnić i domknąć wszystkie wątki. (Piotr Kofta - z okładki).

Żona malarza w średnim wieku porzuca go – z dnia na dzień. Podobnie, z dnia na dzień, on sam podejmuje decyzję, by wyprowadzić się z domu. Rezygnuje ze zleceń, wsiada w samochód i przez parę miesięcy włóczy się po północno-wschodniej części wyspy Honsiu. Gdy zmęczony tułaczką wraca do Tokio i prosi przyjaciela o nocleg, ten ma mu do zaoferowania coś znacznie lepszego: opuszczony dom w górach należący do jego ojca, sławnego malarza. W nowym, inspirującym otoczeniu bohater zamierza wieść spokojne życie poświęcone twórczości – korzysta z pracowni mistrza, zaczyna prowadzić lekcje malarstwa w pobliskiej Odawarze i wdaje się w niewiele znaczące romanse. Dom ten dla bohatera powieści stanie się epicentrum przemiany i szczególnej formy odrodzenia – i w sztuce, i w życiu. Pierwszym epizodem tej przemiany będzie odnalezienie na strychu nieznanego obrazu starego mistrza: niemal wiernego odtworzenia sceny zabójstwa Komandora z „Don Giovanniego”. Od momentu tego odkrycia realistyczna narracja zaczyna się stopniowo przeplatać z surrealistycznymi wątkami, a fabułę zaludniają niezwykłe postaci, które uosabiają symbole, idee i metafory. Murakami z lekkością kreśli niezwykłe wizerunki swoich bohaterów, subtelne podważając granicę między marzeniem i rzeczywistością. Pojawiają się znane motywy: wyschnięta studnia, która nęci swoją mistyczną pustką, ekscentryczny milioner oraz niespodziewane i niewyjaśnialne zniknięcie. Czytelnik rozpozna nieoczywiste symbole i bezpretensjonalną erotykę o leciutko perwersyjnym odcieniu. (NOta wydawcy).